Veenkoloniaal Museum biedt communistisch verzet in oorlog podium

'Het communistische verzet tijdens WO II in Groningen'. Dat is de titel van de nieuwe tentoonstelling die van 26 april - 21 juni is te zien in het Veenkoloniaal Museum in Veendam. Zo heet ook de uit 2 delen bestaande publicatie van Ruud Weijdeveld. Hij sprak in ruim een kwart eeuw talrijke mensen die in het verzet zaten en hun nabestaanden. Op de expo zijn onder meer documenten en foto´s te zien.

Het Veenkoloniaal Museum schrijft in zijn vooraankondiging het volgende over de tentoonstelling:

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog bleek dat minstens 75 CPN-leden die in het verzet hadden gezeten hun inzet met de dood moesten bekopen. Het verzet van de communisten begon al voor de inval van de Duitse troepen. Partijgenoten die in Duitsland vreselijk werden vervolgd probeerde men in Nederland een veilig onderdak te verschaffen. De inval van de Duitsers kwam voor velen toch nog onverwacht. Diegene die al voor de inval actief waren, waren een eerste prooi voor de bezetter.

In het najaar van 1940 verscheen de eerste illegale communistische verzetskrant, het Noorderlicht. Na protesten tegen de Jodenvervolging in het voorjaar van 1941 en de Februaristaking, die door de Noord-Hollandse communisten werd georganiseerd, begonnen arrestaties van communisten in heel Nederland. Toch bleven velen zich met gevaar voor eigen leven inzetten. De communistische krant De Waarheid werd op diverse plaatsen gedrukt en groeide uit tot een van de grootste verzetskranten in Groningen.

Talrijke communisten kwamen in Duitse concentratiekampen onder gruwelijke omstandigheden om het leven, anderen werden voor het leven getekend. Wie het verzet overleefden en lid waren van de CPN hadden het na de oorlog niet eenvoudig. De opkomende Koude Oorlog drukte een stempel op die periode. Gezinnen die in het verzet gezeten hadden, kregen in het begin geen ondersteuning van de Stichting ’40-’45, omdat die zich op het standpunt stelde dat de communisten, die al in 1940 in opstand kwamen, geen 'nationaal' verzet hadden gepleegd en slechts een andere dictatuur wilden vestigen. Pas midden jaren 50 van de vorige eeuw herzag de stichting haar standpunt.